หรูยวิ๋นชอบคนรักของเธอที่สุดในยามที่อีกฝ่ายไร้ทางสู้ ถูกปิดตา อุดปาก และพันธนาการด้วยลูกไม้สีดำจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดนอกจากภายในจิตใจของตนเอง การทะเลาะเบาะแว้งด้วยความหึงหวงแปรเปลี่ยนเป็นค่ำคืนอันยาวนานที่น่าลุ่มหลงท่ามกลางเครื่องพันธนาการผ้าไหมและการทรมานอย่างเชื่องช้า ที่ซึ่งทุกเสียงอ้อนวอนอันอู้อี้กลับยิ่งทำให้เธอยิ้มออกมา เต็มไปด้วยความหึงหวง เร่าร้อน และยากจะวางลงได้